شكر پروردگار گشوده خواهد شد و عملش نيز نشانى از شكر دارد ؛ اما هرگاه به برتر از خود نگاه كند ممكن است خود را از محرومان جامعه تصور كند ، هرچند امكانات زيادى داشته باشد و اين امر سبب مىشود در دل به خداوند معترض گردد ، وسوسه‌هاى شيطان شروع و درهاى ناسپاسى به رويش باز شود . شبيه همين سخن از رسول خدا صلى الله عليه و آله در وصايايش به ابوذر غفارى رحمه الله ديده مىشود كه فرمود : « انْظُرْ إِلَى مَنْ هُوَ تَحْتَكَ وَلَا تَنْظُرْ إِلَى مَنْ هُوَ فَوْقَكَ فَإِنَّهُ أَجْدَرُ أَنْ لَاتَزْدَرِي نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكَ ؛ به زير دستانت نگاه كن و به بالا دستان منگر كه اين سبب مىشود به نعمت‌هاى پروردگار اعتراض نكنى » . « 1 » متأسّفانه غالب مردم ديدشان بر خلاف اين دستور است ؛ پيوسته به بالا دستان نگاه مىكنند و زبان به اعتراض مىگشايند و شكر پروردگار را فراموش مىكنند ؛ نه تنها وظيفهء خود را در مقابل خداوند انجام نمىدهند ، بلكه اين امر سبب سلب آسايش و آرامش از آنها مىشود و هر قدر امكانات بيشترى پيدا كنند باز هم از زندگى خود راضى نيستند و خود را خوشبخت نمىدانند و اين بلاى بزرگى است . البته اگر اين كار در مورد مسائل معنوى صورت گيرد بسيار خوب است ؛ مثلًا انسان هرچه عبادت انجام مىدهد خود را با كسانى مقايسه كند كه از او عابدتر و زاهدترند و عمل خود را ناچيز ببيند نه اينكه به افرادى نگاه كند كه رابطهء آنها با خدا بسيار ضعيف است و خود را خوشبخت ببيند و از عمل ناچيز خود اظهار رضايت كند . سپس در بيست و ششمين توصيهء خود مىفرمايد : « روز جمعه پيش از آنكه در نماز جمعه حاضر شوى مسافرت مكن مگر براى جهاد در راه خدا يا در كارى كه به راستى معذور هستى » ؛ ( وَلَا تُسَافِرْ فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ حَتَّى تَشْهَدَ الصَّلَاةَ إِلَّا

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 74 ، ص 74 ، ح 1